Nie twój typ

Pierwsza wiadomość jest pochlebna i to jest pierwszy sygnał, choć jeszcze go nie liczysz. Pisze, że jesteś piękna. Pisze, że zawsze ciągnęło go do kobiet takich jak ty.

Kobiet takich jak ty. Czytasz te słowa dwa razy i odkładasz telefon ekranem do blatu, a woda na makaron zaczyna wrzeć.

Druga wiadomość to pytanie, co robisz dziś wieczorem. W trzeciej zapewnia, że jest bardzo otwarty, że nigdy nie miał problemu z „tym” i że jego znajomi nie muszą o niczym wiedzieć. W czwartej pyta, czy jesteś „przed, czy po”.

Znasz tę rozmowę. Mogłabyś napisać ją za niego. W pewnym sensie pisałaś ją już z tuzin razy, cierpliwie, w latach, kiedy wydawało ci się, że tłumaczenie to cena za to, żeby ktoś cię wybrał.

Odcedzasz makaron. Bierzesz telefon. Nie odpisujesz, bo odpowiedź to drzwi, a ty zdążyłaś się już nauczyć, dokąd prowadzą akurat te. Naciskasz „zablokuj”, a potem „zgłoś”, bo następna osoba, do której on napisze, może być jeszcze przed kolacją i mieć mniej cierpliwości niż ty.

Zajmuje to jedenaście sekund. Sprawdzasz.

Potem jesz kolację na stojąco, bierzesz płaszcz i idziesz na wieczór planszówek w centrum społecznościowym, gdzie kobieta imieniem Priya rozgramia wszystkich w grze o pociągach, a chłopak w zielonej czapce pyta, czy za tydzień zagrasz w jego drużynie.

Nikt ci tam nie mówi, że jesteś odważna, piękna albo w czyimś typie. Ktoś ci za to mówi, że w pociągi grasz fatalnie. To najmilsza rzecz, jaką ktokolwiek powiedział ci przez cały dzień.